நம்ம ஊரிலே வெண்டிங் மெஷின் என்றால் மிட்டாய், பப்பcorn, குளிர்பானம் கிடைக்கும் அந்த பெரிய பெட்டி தான் நினைவு வரும். ஆனா, அந்த மெஷின் உடம்பு சரியில்லாம ஜாம் ஆகிடுச்சுனா, சகோ, அதுக்கு பின்னாடி நடக்குற கதை வேற லெவல் தான்! இப்போ, ஒரு தொழில்நுட்பத்துக்காரர், ஒரு சாதாரண ஜாம் பிரச்சனையை சரி செய்ய 40 நிமிடம் ஓட்டிட்டு போனார். ஆனா, அவர் கண்டுபிடிச்ச காரணம்? எப்படியும் நம்ம ஊர் சினிமா ட்விஸ்ட் மாதிரி!
நம்மில் பலருக்கு நேர்ந்திருக்கும் ஒரு அனுபவம் – சும்மா ஓர் ஹோட்டலில், காஃபேவில், அல்லது மெக்டொனால்ட்ஸில் சாந்தமாக சாப்பிட முயற்சி செய்யும் போது, பக்கத்துல யாரோ ஒருவர் தங்களுடைய மொபைலில் வீடியோவோ, சீரியலோ, பாடலோ, அது கூடாது என்ற மாதிரி முழு சத்தத்தில ப்ளே பண்ண ஆரம்பிச்சுடுவாங்க! அந்த நேரம் நம்ம மனசில் வருவது – “ஏன் இவர்கள் நமக்கு சாந்தி விட மறுக்கிறார்கள்?” என்ற கேள்விதான்.
அந்த மாதிரி ஒரு நாயகனின் அசத்தல் பழிவாங்கும் புதுமையை, ரெடிட்-இன் r/PettyRevenge என்ற பிரிவில் u/ExternalNote1354 என்பவர் பகிர்ந்திருக்கிறார். அவர் கூறும் கதை, நம்மை சிரிக்க வைக்கும், சிந்திக்க வைக்கும், அடுத்த முறை நமக்கும் இப்படியொரு சூழ்நிலை வந்தால் எப்படியாவது கையாளலாம் என்று தோன்ற வைக்கும்.
“அம்மா, வேலைக்கு போறீங்களா?” – இந்த கேள்வி நம்ம ஊர்ல குழந்தை வாயில வந்தா, அம்மா ஒரு புன்னகையோட, “வேலைக்குப் போனாலும் உன்னை விட்டுட மாட்டேன்!”னு சொல்வாங்க. ஆனா அமெரிக்காவின் ஓர் தனியார் ஹோட்டலில் பணிபுரியும் ஒரு தாயின் கதை நம்ம ஊர் கதையைவிட வேற மாதிரி இருக்கு.
இந்த கதையை வாசிச்சதும், “இதுக்கு மேல என்ன வேணும்?”னு சிரிப்போடும், கோபத்தோடும், கருணையோடும் மனசு கலக்குது! ஒரு பெண், குழந்தையை உடன் கொண்டு பணிபுரிய அனுமதிச்சி, ஆனா அதுக்கு பதிலா மூணு பேரோட வேலை சுமை தலையில போட்டுருக்காங்க.
“இரண்டு நாள் இருபது மணி நேர வேலை” – இந்த வார இறுதியில் என் வாழ்க்கை முழுக்க மறக்க முடியாத அனுபவம்! என் முதல் ஹோட்டலில் திரும்பி சென்று, பழைய நினைவுகளும், புதுப் பரிட்சைகளும், மனதை கலகலப்பாக்கின விஷயங்களும் எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் நேர்ந்தது. நினைவில் வைக்க, இது ஒரு பெரிய ஸ்டார் ஹோட்டல் கிடையாது; நாமெல்லாம் தெரிந்த அந்த ‘Worst Eastern’ மாதிரியே ஒரு சின்ன ஹோட்டல் தான். ஆனால், அந்த இடம் எனக்கு ரொம்ப சிறப்பு.
என்னாச்சுன்னு கேட்டீங்கனா, ஊழியர் குறைவு. அதனால weekend-க்கு help பண்ண சொல்லி அழைச்சாங்க. என்னால பழைய இடம், பழைய faces, பழைய computer system (PMS – Property Management System!) என ஆர்வமோடு போயிட்டேன். அதுவும், என் வாழ்க்கையின் பெரிய எதிரி “Racist Breakfast Lady”யை ஒரு வாரம் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டாம் என்பதில் சந்தோஷமே தனி!
"நம்ம ஊரில் ஒரு பழமொழி இருக்கு – ‘சாமி சொன்னாலும், பூசாரி சொன்னாலும், மனசாட்சியே முக்கியம்’. ஆனா, சில நேரங்களில் மனசாட்சி ஓய்ந்து, விதி தான் ஓடுனா என்ன ஆகும்னு பாருங்க!"
இது ஒரு பிரிட்டனில் நடந்த சம்பவம். ஆனா, நம்ம ஆபீஸ் வாழ்க்கையில் நடந்தாறா, நாம என்ன பண்ணுவோம்? அப்படின்னு யோசிக்க வைக்கும் வகையில் தான் இந்த கதை. படிச்சவங்க எல்லாம் வேலைக்காரர்களும், மேலாளர்களும் என்டா இருக்கணும்னு யோசிச்சுட்டு கேட்குறேன் – “உங்க ஆபீஸ்லயும் இப்படிதான் நடக்குமா?”
நமக்கு தெரியும், தமிழ் நாட்டில் கடைதான் வாழ்வின் ஒரு முக்கிய அங்கம். சின்ன சமையல் பொருட்கள் வாங்கப் போனாலும், பெரிய "சூப்பர் மார்க்கெட்"க்கு போனாலும், அங்கே நடக்கும் சம்பவங்கள் நமக்கு கதைகளாகவே மாறும்! ஆனா, இப்போது எல்லா கடைகளிலும் ஸெல்ஃப் சேக் அவுட் (Self Checkout) என்ற புதுசு வந்துவிட்டது. "நாமே நம்ம பொருட்கள் ஸ்கேன் பண்ணிக்க, நாமே பணம் கட்டிக்கிட்டு போகலாம்," என்பதுதான் அதன் காரியம். இது வசதியா? சரி, ஆனால், அதில் ஏற்படும் குழப்பங்கள் சொல்லித்தான் ஆகணும்!
நம்ம ஊர்ல “வந்த இடம் தான் சரியா?”ன்னு கேட்கறது சாதாரண விஷயம் தான். ஆனா, வெளிநாட்டு ஹோட்டல்களில் கூட இது எவ்வளவு பெரிய ‘காமெடி’வாக மாறும் என்பதற்கான சாட்சியாக, இந்தக் கதையை படிச்சதும் நமக்கு நம்ம வீட்டு உறவினர்கள், "இதைத்தான் கேட்டேன், நீங்கப் புரியவில்லையா!"ன்னு சொன்ன ஞாபகம் வரும்! இந்த ஒரு இரவை, ரெட்டிட் (Reddit) பக்கத்தில் u/TheNiteOwl38 என்பவரின் அனுபவம், நம்ம ஊரு சோம்பல் மற்றும் ‘மறுபடியும் கேளுங்க’ கலாசாரத்தோடு அப்படியே ஒட்டிகிடக்குது!
நம்ம ஊரில் கல்யாண சீசன் வந்தா, "மாப்பிள்ளை வீட்டார்" – "பெண் வீட்டார்" என இரு தரப்பும் போட்டி போட்டு ஸ்டைலாக விருந்தினர்களை ஏற்றுக்கொள்வது வழக்கம். அந்த அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும், வெளிநாட்டில் கூட கல்யாண விருந்தினர் குழுவோட ஹோட்டல் அனுபவங்கள் நம்மள மாதிரி படிப்படியா கலாட்டா தான் நடக்கிறது. இன்று நம்ம பக்கத்தில ஒரு சுவாரஸ்யமான ஹோட்டல் முன்பணியாளரின் நினைவுகளோட அனுபவத்தை படிக்க போறோம். இது நடந்தது அமெரிக்காவில், ஒரு பிரபல பல்கலைக்கழகத்துக்கே அருகில இருக்கும் சிறிய ஹோட்டலில்.
நம்ம ஊரு டீ கடையில் நண்பர்களுடன் கூடியிருந்து, "அண்ணா, அந்த DFAC கேவின் கதையை படிச்சியா?"ன்னு கேட்டா, ஆச்சரியமா இருக்குமா? அமெரிக்க ரெடிட் சப்ரெடிட்டில் நடந்த ஒரு சம்பவம்... ஆனா, நம்ம ஊரு வேலைக்காரர்களும், கம்பெனி சூப்பர்வைசர்களும் சந்திக்குற 'கேவின்' மாதிரி ஒரு ஆள் நிச்சயம் எங்கும் இருப்பாங்க. இந்த கதையை படிச்சதும் நம்ம பக்கத்து அலுவலகம், பள்ளி, கூடவே மாமா வீட்டுக்குள்ள நடந்த சம்பவங்கள் நினைவுக்கு வரும்!
இந்தக் கதை, DFAC (Dining Facility – படை சமையலறை) ல் வேலை செய்யும் கேவின் என்ற ஒரு வித்தியாசமான மனிதரைப் பற்றிதான். வெளியில் பார்த்தா, படிப்புல ஹீரோ, ஆனா வேலைக்குள்ள வந்தா... அப்பறம் தான் எப்பெடி என்பது புரியும்!
“ஏன் பாப்பா, சென்னையில் ஒரு நல்ல ஹோட்டல் பதிவு பண்ணி, குடும்பத்தோட பொழுதுபோக்குக்கு வந்தா, இப்படி சிக்கல்கள் வந்தால் நம்ம மனசுக்கு எவ்வளவு புண் ஆகும்!” – இப்படி நினைக்கும் அனைத்து தமிழர்களுக்கும், இன்றைய கதையைப் படிப்பதற்கு முன்பே ஒரு காப்பி விட்டு வைக்க சொல்லி விடுகிறேன்.
அவங்க பேரு குரன்சி அம்மா. பெயரையே கேளுங்க, பணத்தோட சம்பந்தம் இருக்காமலா போகும்? ஆனா, “இதெல்லாம் பணத்துக்காக இல்ல!”னு கூவி கூவி சொல்லிக்கிட்டே இருந்தாங்க. நம்ம ஊரு சொல்வது மாதிரி – ‘பணம் இருந்தா பூனைக்கும் பண்ணை’ன்னு சொல்றதுக்கு எதிர்போல, இங்க பணம் இருந்தாலும் மனசுக்கு திருப்தி இல்லை!